میون یه دشت لخت، زیر خورشید کویــــر...........مونده یه مرداب پیر،توی دسـت خاک اسیـر

منم اون مرداب پیـــر، از همه دنیا جــــدام...........داغ خورشید به تنم، زنجیــر زمیـن بر پــام

من همونم که یه روز میخواستم دریا بـشم............میخواستم بزرگ ترین دریــای دنیــا بشـم

آرزو داشتــم بــــــرم، تا به دریــا برســــم............شبو آتیش بزنـم، تـا بـه فـــــــــردا بــرســم

اولش چشــــمه بودم، زیــر آسمون پیــــــر...........اما از بخت سیاه، راهم افتـــاد به کویـــــــر

چشــــم من اونجـا بود پشـت اون کوه بلند............اما دست سـرنوشـت ســر رام یه چاله کنــد

توی چاله افتادم، خاک منو زندونــــی کرد............آســمونم نبـارید، اونم ســـر گرونــی کـــرد

حالا یه مرداب شدم، یه اسیـر نیمه جـــون............یه طرف میرم تو خاک یه طرف به آسمون

خورشیدم از اون بالا، زمینم از این پاییـن............هی بخــارم میکنن زندگیــــم شــده همیـــن

با چشــام دارم مردنمـــو اینجـــا میبیـنـــم............سرنوشتـــــم همینـه من اسیــــــر زمینــــــم

هیچــی باقی نیست ازم لحظههای آخــــره............خاک تشنه همینم داره همــــراش میبـــــره

خشک میشـم تمــوم میشــــم

                                        فردا که خورشـید بیــــــاد

                                                                       شن جــــامو پـر میکنه

                                                                                                   که میاره دست بـــــاد