يادته تواوج پاييزآخرين لحظه ي ديدار

خوب مواظب خودت باش دوسه باردوباره تكرار      

يادته به چشماي هم چقدِه نگاه مي كرديم

تايكي دلش بيادوبگه خب خدا نگهدار

تو خداحافظي كردي، دل من يكم تكون خورد

بَعدش اِسمتونوشتم، روي ساقه ي سپيدار

بارون گريه كه باريد اَز تو اَبرغصه هامون

هردومون سَروگذاشتيم ،روي آجراي ديوار

يه بارديگه مي پرسم راس راسي بايد جداشيم؟

يادته اَشك تو افتاد ،روي سيم گرم گيتار

مَنم اِنگار مث اَشكت اَزچشات افتاده بودم

يه جوري دلت مي لَرزيد،پس ديگه نكردم اِسرار

خيلي اونجامونده بوديم همه ما را ديده بودند

بدجوري نگاه مي كردند مردم كوچه وبازار !

نگاتوگرفتي اَزمن گفتي خُب، كاري نداري؟‌‍

من شگستم ولی گفتم :بروبه اميدديدار

دوسه تا فردا گذشت و من ديگه تو را نديدم

شنيدم ولي رسيدي به يكي شبيه دلدار

دل من دوباره لَرزيد مث اون لَحظه ي آخر

خاطرت هرچي كه گفتي شدرو،روياي من آوار

حالاموندم اَزخدامون چي بخوام خوشيت يا غَمت؟

همه گفتند:عكس اونوديگه اَزروطاقچه بردار

اما من مي گم خدا يا من كه كلي غصه دارم

غم هاي اونم بگير وبه من ديونه بسپار

بدرود                                                                          

1« دگر مرا صدا مكن                              2 « درون خواب من

مرا زجام باده ام جدا مكن                        تويي ودستهاي مهربان

 كه جام من به من جواب مي دهد                     تويي وعهدهاي استوار

به من كليد شهر خواب مي دهد                      وهر چه هست،عاشقانه، پايدار

3« برو مرا صدا مكن                              4« چو سايه بگذراز سرم

ز كوچه خوابهاي سايه پرورم                       مرا ز سايه هاي دوستي سوا مكن

دگر مرا جدا مكن                                  چه حاصلي ز شمعهاي بي فروغ

صدا مكن                                              ز خنده ها

5« ز بوسه ها                                    6«بگيرراه خويش وتن رها ازبلا

چه حاصلي زگفته هاي سربه سردروغ؟        چومن، دل رميده طالب بلا مكن

تو از روندگان راه عشق نيستي                 تن سلامتت به درد مبتلا مكن

تو نيستي ز دل شكسگان                        مرا به قصه هاي كودكانه درشبان هول

7«جدا مكن زين غم قديم                       8«بخواب نازنين من به خواب ناز

زين غم نديم                                       كه من تمام شب نخفته ام

صدا مكن                                          تمام شب به جام وجان

دگرترانه سرا دراين شب ديربپامكن           جز اين سخن نگفته ام:

وفاکن ای دل جفا کشیده باز                                    

                                                  ولی وفا به یار بی وفا مکن!