نیمیشِد یه پنجره توکوچه آشتی وا کنی؟                    اِز لبی تارومیا اسمی منا صدا کونی؟

سَرِد میندازی پاین دلم واسِت یُخته میشد                    نیمیشِد زیر چشیَم شُدِس به من نیگا کونی؟

مِثی کَفتِر پِریدی اِز سری دوشی دیفالا                     پس همین جوری میخواسّی منو تو را ما کونی؟

مَنی که هَمِش بَراد این درآ اون در میزدم                   میباد این جوری بری دسّما تو حنا کونی؟

من بایِِِس میونی مردابی شبا جون بِکِنم                      تو میباد تو حوضی نقرهیی سحر شنا کونی؟

من بایِس هر جا میری عصایی دسّی توباشم               تو میباد میونی را، دسّی منا عصا کونی؟

راس میگوی دوسِدا بشناس نیمیخواد اشک بیریزی      نیمیخواد نصفی شبی مردوما زابرا کونی

مَحَلِد نیمیذارم بلکی خودت اِز رو بری                       شایدم یه پنجره تو کوچه آشتی وا کونی