بعد عمری و سر به فلک نهادیم

   فریاد زدیم و گفتیم ما ازآدیم

                       زنجیررفاقت را گسستیم

                        و نوشتیم ما صاحب این محرابیم

                                          فریاد برامد که تو نادانی

                                             تو صاحب عقل جهل و بیماری

                                                   هرکس که رود و عشق و کنار بگذارد

                                                                    هرگز نتواند بخواهد غم خواری

                                 تنها شود و گوشه نشینه دیار بی کسی

                                 میرود و می میردو نمی رود در یادی